بشرى مىآيد فروتر از آن است خصيصه‌اى را كه زاييده انديشه والاى على ( ع ) است ، به تصوير در آورد . چگونه قابل تصور است شجاعت كسى كه يك ضربهء شمشيرش از عبادت و اعمال تمام انسان‌ها و جنّيان برتر واقع مىشود ! ؟ چگونه ممكن است از شجاعت كسى سخن به ميان آيد كه دربارهء او نداى ملكوتى جبرئيل و فرياد رساى محمد ( ص ) با عبارت : « لا سيف الا ذوالفقار ولا فتى الا علىّ » در پهنه گيتى و امتداد تاريخ تا روز قيامت طنين افكنده است ! اين بشر چه مىتواند بگويد در شجاعت كسى كه خود فرمود : « وَ اللَّهِ لَوْ تَظاهَرَتِ الْعَرَبُ عَلَى قِتالىِ لَما وَ لَّيْتُ مُدْبِراً » « 1 » ؛ سوگند به خدا اگر تمام عربها براى جنگ با من به پشتيبان همديگر برخيزند و در مقابلم بايستند ، هرگز به آنها پشت نخواهم كرد ! چگونه ممكن است به مفهوم واقعى شجاعت كسى رسيد كه از فراق يار در آتش عشق او مىسوخت و لحظه وصال يار برايش شيرين‌ترين لحظه‌هاى حيات بود و با نداى « فُزْتُ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ » قرين گشت . و چگونه است شجاعت كسى كه تاريخ با تمام صداقت و راستىاش گواهى مىدهد كه : - هرگز عجز و ناتوانى او را در برابر دشمنان نديد . - از هيچ كس نترسيد و هرگز از نبرد با كسى فرار نكرد . - هيچ ضربه‌اى بر دشمن وارد نساخت كه به دومى احتياج باشد . - زره او هرگز پشت نداشت . - با هيچ احدى مبارزه نكرد مگر اينكه او را از پاى در آورد يا اسيرش نمود و يا پس از پيروزى از او درگذشت . . . !

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، نامه 45 .